Transplantacja przeszczepionych komórek progenitorowych po zawale mięśnia sercowego czesc 4

Charakterystyka wyjściowa pacjentów. Do badania zakwalifikowano 92 pacjentów. Spośród nich 35 pacjentów otrzymało BMC jako leczenie początkowe (w fazie i 2 badania), 34 pacjentów otrzymało CPC (w fazach i 2), a 23 pacjentów nie otrzymało infuzji komórek śród-wieńcowych (w fazie 2, jako kontrolę Grupa). Tabela pokazuje, że trzy grupy pacjentów były dobrze dobrane. Wpływ infuzji komórek genowych
Ilościowa charakterystyka funkcji lewej komory
Pacjenci z niepożądanym zdarzeniem klinicznym (sześć), subtotalnym zwężeniem naczynia docelowego w czasie obserwacji (3), skrzepem dokomorowym uniemożliwiającym wykonanie angiografii lewej komory (jeden) lub trzepotaniem przedsionków lub migotaniem przedsionków w czasie obserwacji (jeden) wyłączone z analizy eksploracyjnej. Ponadto, spośród 81 kwalifikujących się pacjentów, angiogramów lewej komory nie można było analizować ilościowo w 4 z powodu niedostatecznego zmętnienia kontrastu, w z powodu dodatkowych skurczów komorowych, a u 4 z powodu odmowy poddania się inwazyjnej obserwacji przez pacjentów. Tak więc, w sumie 72 z 81 seryjnych sparowanych angiogramów lewej komory było dostępnych do analizy ilościowej (28 w grupie BMC, 26 w grupie CPC i 18 w grupie kontrolnej).
Tabela 2. Tabela 2. Zmienne ilościowe odnoszące się do funkcji lewej komory, na podstawie angiografii lewej komory. W tabeli 2 podsumowano charakterystykę angiograficzną 75 pacjentów włączonych do randomizowanej fazy badania. W punkcie wyjściowym trzy grupy nie różniły się pod względem globalnej LVEF, zakresu lub wielkości regionalnej dysfunkcji lewej komory, objętości lewej komory lub objętości wyrzutowej.
Bezwzględna zmiana globalnej LVEF od wartości wyjściowej do 3 miesięcy istotnie różniła się pomiędzy trzema grupami pacjentów. Pacjenci otrzymujący BMC mieli istotnie większą zmianę LVEF niż pacjenci otrzymujący CPC (P = 0,003) i pacjenci w grupie kontrolnej (P <0,001). Podobne wyniki uzyskano, gdy połączono pacjentów z dwóch pierwszych faz badania (fazy pilotażowej i fazy randomizowanej). Wyniki nie różniły się, gdy pacjenci bez dowodów na istnienie żywego mięśnia sercowego przed włączeniem byli analizowani oddzielnie. Zmiana LVEF wyniosła -0,3 . 3,4 punktu procentowego w grupie kontrolnej (9 pacjentów), + 0,4 . 3,0 punktów procentowych w grupie CPC (18 pacjentów) i + 3,7 . 4,0 punktów procentowych w grupie BMC (18 pacjentów) (P = 0,02 dla porównania z grupą kontrolną i P = 0,02 dla porównania z grupą CPC).
W podgrupie 35 pacjentów, u których wykonano seryjną ocenę czynności lewej komory za pomocą MRI, globalna wartość LVEF uzyskana metodą MRI wzrosła znacząco, o 4,8 . 6,0% (P = 0,03) u osób otrzymujących BMC (11 pacjentów) i 2,8 . 5,2% ( P = 0,02) wśród osób otrzymujących CPC (20 pacjentów), natomiast nie zaobserwowano zmiany u 4 pacjentów z grupy kontrolnej (P = 0,14). Tak więc ocena funkcji lewej komory przez MRI dodatkowo potwierdziła wyniki uzyskane z całkowitej populacji pacjentów.
Analiza regionalnej funkcji lewej komory wykazała, że leczenie BMC znacznie zwiększyło kurczliwość w centrum obszaru docelowego lewej komory (Tabela 2)
[podobne: usg nadgarstka warszawa, przegladarka skierowań leczenie uzdrowiskowe, usg lodz ]
[więcej w: elbonet, gangliozydy, adona bielsko ]

0 myśli nt. „Transplantacja przeszczepionych komórek progenitorowych po zawale mięśnia sercowego czesc 4